Dankbaarheid
Laatst las ik een stuk over complimenten ontvangen en geven. Men schreef dat het vooral voor vrouwen moeilijk is om een compliment te ontvangen. Redenen hiervoor zouden terug te vinden zijn in onze opvoeding en in meegeven normen en waarden; 'het is beter om te geven', 'het is egoïstisch om te ontvangen en om er blij mee te zijn'.
Zoals ik het schrijf, is het wat zwart - wit. Maar toch... diep in van binnen weet ik dat er een waarheid in schuilt.
Als ik terugdenk aan de momenten waarop ik een compliment mocht ontvangen, zie ik mezelf deze complimenten bagetalliseren met een opmerking als: 'vind je? Ach, het is een koopje uit de uitverkoop'. Alsof een 'goedkoop' iets geen compliment waard is of kan opleveren. Een andere reactie is: 'fijn dat het je smaakt, het was geen moeite hoor'. Hoezo geen moeite? Ik had al de hele dag in de keuken gestaan. Natuurlijk weet de attente complimentgever dat, maar ik maakte er zelf iets kleins en onbeduidends van.
En vandaag kwam het thema 'dankbaarheid' om de hoek kijken. Ik kreeg een telefoontje van een vriendin. Ik heb haar, indirect, mogen ondersteunen bij een arbeidsconflict. Ze bedankte me en vertelde me dat ze zich veel beter voelt. Weer ervaar ik dat ik mijn rol kleiner maak. 'Acht, dat doe je toch voor vrienden' en 'ik heb alleen een telefoontje gepleegd'. Tja, dat is allemaal waar, maar ik heb er wel een balletje mee aan het rollen gekregen, waardoor zij weer licht aan het eind van een donkere tunnel ziet.
Dit keer zie ik mijn patroon en besluit hem te doorbreken. Ik accepteer haar aanbod voor een heerlijk etentje met twee handen. Echter, zodra ik de kans had, sms'te ik ook mijn nicht, die richting gaf aan het balletje. Want ik, op mijn beurt, ben haar dankbaar voor haar inzelt in deze kwestie. En dat is mijn dankbaarheid en een complimentje waard.
En weet je wat... complimentjes en dankbaarheid aanvaarden voor wat ze zijn, geeft een goed gevoel.
Aan wie geef jij vandaag een teken van dankbaarheid of een complimentje?
Chantal
15 oktober 2010